Instytut Kształcenia Umiejętności Miękkich

• Somatycznymi reakcjami ideomotorycznymi (postawa, równowaga, napięcie mięśniowe, mikroruchy)
• Percepcją ideomotoryczną opartą na dotyku i oporze (np. subtelne zmiany nacisku lub oporu)
• Aktywnością ideomotoryczną za pośrednictwem przedmiotów (np. procesy oparte na wahadle)
• Ruchami ideomotorycznymi całego ciała (równowaga w pozycji stojącej i reakcje ciała wahadłowego)
• Międzyosobowymi procesami ideomotorycznymi (prowadzenie z kontaktem i bez kontaktu, transfer stanu)
• Zbiorowymi efektami ideomotorycznymi (dynamika grupy i zjawiska amplifikacji, omawiane w sposób kontrolowany i refleksyjny)

Warsztaty rozpoczynają się od pokazu na żywo, który stanowi wspólny punkt odniesienia dla obserwacji zjawisk transu, uwagi, sugestii i reakcji ideomotorycznych. Następnie uczestnicy pracują w małych grupach, zmieniając role (obserwator, przewodnik, uczestnik).

• ćwiczenia ideomotoryczne
• krok po kroku zgłębianie metody Dwóch Kul Mocy
• wspólne opracowywanie wariantów i adaptacji
• krótkie prezentacje grupowe i wspólne refleksje
• dyskusję na temat ograniczeń, bezpieczeństwa i etycznego wykorzystania

Proces uczenia jest oparty na doświadczeniu współpracy i refleksji.

Centralnym elementem warsztatów jest metoda „Dwie Kule Mocy” opracowana przez Franka Massona. Metoda ta łączy reakcje ideomotoryczne, kotwiczenie somatyczne, symboliczne uzewnętrznianie, wykorzystanie przedmiotu fizycznego w celu stworzenia jasnego, ustrukturyzowanego i zamkniętego procesu.

Aktywność ideomotoryczna jest traktowana jako zjawisko somatyczne i oparte na stanie, a nie tylko jako technika sygnalizacyjna.

Kluczowym aspektem jest transfer stanu: w jaki sposób stabilny, nieaktywny stan u jednej osoby może ułatwić trans i reakcje ideomotoryczne u innych, bez formalnej indukcji.

Metoda jest nauczana jako ramy, a nie sztywna rutyna, co pozwala na dostosowanie jej do różnych kontekstów zawodowych.

Warsztaty integrują również doświadczenia prowadzącego zdobyte podczas pracy w Europie Wschodniej i krajach postsowieckich, gdzie jasność, prostota i metody oparte na doświadczeniu stają się kluczowe w pracy w warunkach stresu, niepewności lub obciążenia emocjonalnego.

Perspektywy te dodają głębi, szczególnie dla profesjonalistów zajmujących się traumą, stresem lub sytuacjami przejściowymi w życiu.

• hipnoterapeutów
• psychologów i psychoterapeutów
• terapeutów
• osób pracujących ze stresem i traumą

Nie jest wymagane zaawansowane szkolenie z hipnozy.

Frank Masson jest mentalistą, performerem i badaczem empirycznym, pracującym na styku transu, zjawisk ideomotorycznych, percepcji i działań symbolicznych.

Jego praca opiera się praktyce, a nie na spekulacjach teoretycznych. Jak sam twierdzi: „To, co wydaje się mistyczne, często działa, ponieważ jest technicznie proste”.

Frank Masson pracuje w oparciu o bezpośrednią percepcję, a nie o wyobraźnię. Koncentruje się na sygnałach cielesnych w czasie rzeczywistym, synchronizacji, rytmie i stanie, zamiast na wewnętrznej wizualizacji lub technikach skryptowych. Pozwala mu to precyzyjnie pracować z procesami ideomotorycznymi i stanami transowymi, nawet w warunkach stresu lub niepewności.

Jego podejście opiera się na wieloletnim samokształceniu, bogatym doświadczeniu hipnozy scenicznej oraz zaangażowaniu we wczesne europejskie i amerykańskie tradycje mentalizmu i hipnozy w tym twórczość Wolfa Messinga, Erika Jana Hanussena i Ormonda McGilla. Jego podejście zostało dodatkowo ukształtowane przez pracę zawodową w różnych kontekstach kulturowych, w tym w Europie Wschodniej i krajach postsowieckich.

Frank Masson kładzie nacisk na uczenie się przez doświadczenie, obserwowalne efekty oraz odpowiedzialne wykorzystywanie transu i zjawisk ideomotorycznych w środowisku terapeutycznym i zawodowym. Uczy zasad, a nie sztywnych schematów, pozwalając uczestnikom dostosować metody do własnej pracy.